Het gekke is dat we vandaag alles hebben waar vroeger van gedroomd werd.
We kunnen eten bestellen zonder buiten te komen. We kunnen een film starten binnen de drie seconden. We kunnen met iemand aan de andere kant van de wereld praten terwijl we in onze zetel zitten.
En toch voelt het soms alsof we minder tijd hebben dan ooit.
Misschien omdat gemak niet hetzelfde is als vrijheid.
Er was een tijd waarin ik dacht dat vrijheid betekende dat alles mogelijk moest zijn. Vandaag denk ik dat vrijheid net het omgekeerde is.
Weten wat belangrijk is - en de rest durven laten liggen.
Vrijheid zit niet in méér mogelijkheden. Vrijheid zit in kunnen kiezen wat je niet doet. Een avond waarop je je gsm laat liggen. Een weekend zonder agenda. Een wandeling zonder bestemming. Niet omdat het moet, maar omdat je er zin in hebt.
Vorige week zat ik op een terras waar iedereen naar zijn telefoon keek.
Niet af en toe. Echt voortdurend. Tijdens het wachten op een koffie, tijdens een gesprek, zelfs terwijl de zon onderging. Het viel me pas op omdat ik mezelf erop betrapte hetzelfde te doen. Alsof er voortdurend ergens anders iets belangrijkers aan het gebeuren was.
Een paar dagen later stond ik hier, tussen de bomen.
Het vuur wilde niet meteen branden. Het hout was wat vochtig en ik voelde hoe mijn eerste reactie was om ongeduldig te worden. Alsof zelfs een kampvuur efficiënt moest zijn. Alsof alles tegenwoordig zo snel mogelijk resultaat moet opleveren.
Maar vuur trekt zich daar niets van aan.
Dat doet wat vuur al duizenden jaren doet. Het neemt zijn tijd.
Terwijl ik daar zat te wachten, gebeurde iets wat me steeds opnieuw verrast. Niet groots. Niet levens veranderend. Gewoon dat gevoel dat er weer ruimte ontstaat. Alsof er ergens een raam open gaat in je hoofd en er frisse lucht binnenkomt.
Misschien verlangen mensen daarom zo naar plekken zoals deze. Niet omdat een boomhut zo bijzonder is, maar omdat het leven daarbuiten soms zo vol geworden is dat we vergeten hoe weinig er eigenlijk nodig is om ons goed te voelen.
Een avond rond een vuur. Modder aan je schoenen. Een gesprek dat nergens naartoe hoeft. Kinderen die verdwijnen in het bos en pas terug opduiken wanneer ze honger krijgen.
Het zijn geen spectaculaire momenten.
Maar als ik terugdenk aan de dingen die me zijn bijgebleven, zijn het bijna altijd deze momenten geweest. Nooit de drukste dagen. Nooit de meest indrukwekkende ervaringen. Wel de momenten waarop ik volledig aanwezig was.
Misschien is dat wat wij bedoelen met wild.
Niet luid. Niet extreem. Niet leven aan honderd per uur.
Maar bewust genoeg zijn om af en toe een andere keuze te maken dan de massa. Om schoonheid niet voorbij te lopen. Om tijd niet altijd te vullen. Om ruimte te laten voor verveling, voor inspiratie, voor een gesprek dat langer duurt dan gepland.
Want uiteindelijk zijn het niet de drukste dagen die we ons herinneren.
Het zijn de dagen waarop we voelden dat we leefden.
Welkom in het bos.
Bram & Karen
Stay Wild.
