Op tweede kerstdag 2024 brandde onze Bonte Specht volledig uit. Nu, bijna twee jaar later, staat op diezelfde plek een nieuwe boomhut: de Nachtegaal. Nog even en ze is helemaal klaar. Tijd om eens terug te blikken, want tussen die eerste lege plek en deze prachtige nieuwe boomhut zit een heel verhaal. Bram vertelt.
De eerste weken na de brand stonden we soms gewoon te kijken in ons bos. Naar die verbrande boomhut, op de plek waar we zoveel jaren van gehouden hebben. We voelden ons een beetje een geslagen hond. Soms scrolde ik 's avonds nog eens door oude foto's om te zien hoe mooi ze was.
We hebben de Bonte Specht uiteindelijk ook volledig laten afbreken, al was de fundering nog goed en wilden we die eerst nog laten staan als herinnering. Maar dat voelde toch niet zo goed. Alles moest weg. Daarna zijn we een paar maanden naar Portugal geweest, om wat afstand te nemen. Maar je raadt het al: na een tijdje begon het toch te kriebelen. 😉
Vier boomhutten, dat was altijd onze droom. En we hadden ze ook, heel eventjes. Tot de brand, en toen waren het er weer drie. En iets in ons bleef knagen: vier, dat moet het zijn.
Toen Karen en ik in de zomer met z'n tweeën een paar dagen gingen wandelen in de Ardennen zeiden we ineens allebei: zouden we het nu toch niet gewoon terug doen? Een boomhut op die lege plek zetten? Dat bouwen, dat ploegje terug rond ons verzamelen... dat doen we te graag. Het is letterlijk verder timmeren aan onze droom. Terug thuis begonnen we meteen te fantaseren, te schetsen, te tekenen.
Exact een jaar geleden, in november 2025, zijn we dan echt beginnen bouwen. De planten die we op het bouwterrein hadden geplant, kregen een andere plek in ons bos. En twee bomen die te hard beschadigd bleken door de brand, moesten toch weg.
Tegen januari stonden de palen en de balken er. Het frame stond waterpas en het mocht de hele winter blijven staan, dat kon tegen de kou en de regen. Eind april zijn we er uiteindelijk volop ingevlogen.
Het werd opnieuw een A-frame, net als de Bonte Specht. Maar daar houdt de gelijkenis zo'n beetje op. Een exacte kopie wilden we niet, we hadden zin om anders te bouwen, met meer zicht op het bos.
Dus hebben we gezorgd voor grotere ramen. Eigenlijk is de volledige achtergevel in glas, en ook aan de zijkant zit een groot raam. Daardoor voelt het alsof je echt in het bos zit, of het bos in je boomhut. Ook het terras legden we anders aan, alles is verzonken, zodat je een geweldig zicht op ons bos hebt, waar je ook zit. Kleine dingen, maar een groot verschil.
Ook binnen is het een pareltje, met een open mezzanine. Boven vind je het tweepersoonsbed en het ligbad, beneden de leefruimte en de open keuken. Zeven meter tot in de nok, bijna allemaal open, dat geeft een ruimtegevoel om u tegen te zeggen. De zetel kan omgebouwd worden tot een bed voor twee extra gasten, net zoals in de Tjiftjaf. En we zorgden dat alles volledig verduisterd kan worden. Want da's belangrijk, zeker met zo'n grote ramen.
Wat ik het tofste vind aan een boomhut bouwen? Het begin: schetsen, verzinnen, fantaseren. En daarna het bouwen met de ploeg. Op een gegeven moment stond er een grote stelling rond de boomhut, en toen mocht onze oudste zoon Georges een dagje komen meehelpen. Dingen aangeven, een handje toesteken, hij deed gewoon met die mannen mee. Dat zijn van die momenten waarop het voor mij weer heel duidelijk wordt waarom we dit eigenlijk doen.
Het moeilijkste én het tofste was het grote raam. Dat ding weegt als lood. We bouwden er een stelling rond, een takelsysteem met katrollen en zuignappen om het glas vast te pakken. En net toen het 38 graden was, moest dat raam erin. Maar het is gelukt. Die avond stond er groot feest op het programma, want we werden allebei 40. Ik kan u verzekeren: dat was echt een feestje.
De Nachtegaal is bijna klaar. Eerlijk gezegd ben ik met gemengde gevoelens die laatste dingen aan het afwerken. De plek hier draagt het verhaal van de Bonte Specht nog altijd met zich mee. Maar als je binnenstaat en je voelt dat ruime, open gevoel... dan klopt het hier wel echt.
Wat mijn favoriete plekje wordt in de Nachtegaal? Dat weet ik nog niet, dat moet ik nog ontdekken. Ik denk misschien het kleine overdekte terrasje aan de slaapkamer, met de schommelstoel. Dat moet een zalig plekje zijn. Of het terras vanachter, daar staat de volle zon op, geweldig ook in de herfst en de winter.
Goesting gekregen om te komen logeren in onze Nachtegaal (of een van de andere boomhutten)?
De Nachtegaal biedt genoeg ruimte voor twee mensen, maar ook een gezin met twee kinderen kan er gerust terecht, dankzij het zetelbed.
De Nachtegaal biedt genoeg ruimte voor twee mensen, maar ook een gezin met twee kinderen kan er gerust terecht, dankzij het zetelbed.
Boek je plekje in onze NachtegaalWil je eerst even rondsnuffelen? Op de pagina van de Nachtegaal vind je alle informatie: foto's, prijzen en de kalender met vrije data. En op Instagram delen we de laatste nieuwtjes uit het bos.